Pomyślałam dziś o samotności

Siedziałam na pomoście z kubkiem ciepłej herbaty w dłoniach. Był jeden z tych jesiennych dni, które od początku wydają się spokojniejsze od innych, jakby świat na kilka godzin postanowił przestać się spieszyć. Wokół nie działo się właściwie nic, co mogłoby przyciągnąć uwagę. Od czasu do czasu gdzieś w oddali pojawiał się człowiek, ktoś przechodził brzegiem, ktoś zatrzymywał się na chwilę, a potem znikał za drzewami. I chyba właśnie ta zwyczajność była najpiękniejsza. Nie musiałam nigdzie iść, z nikim rozmawiać ani zastanawiać się, która jest godzina. Mogłam siedzieć, ogrzewać dłonie o kubek i patrzeć przed siebie, mając przez chwilę wrażenie, że wszystko, co czeka na mnie poza tym miejscem, naprawdę może jeszcze trochę poczekać.

Nie myślałam wtedy o niczym szczególnym. Patrzyłam na wodę, na niewielkie kręgi pojawiające się na jej powierzchni, na trzciny uginające się pod kolejnym podmuchem wiatru i pozwalałam myślom przychodzić oraz odchodzić bez potrzeby zatrzymywania którejkolwiek z nich na dłużej. Na co dzień tak rzadko sobie na to pozwalamy. Nawet kiedy siadamy na chwilę z herbatą, w głowie nadal układamy listę rzeczy, które trzeba zrobić, przypominamy sobie rozmowy, do których chcielibyśmy wrócić, albo wybiegamy myślami do jutra, jakby dzisiejszy dzień nie zasługiwał już na naszą uwagę. Tam, na pomoście, po raz pierwszy od dawna nie musiałam być nigdzie indziej niż właśnie tam.

I może dlatego zupełnie nie potrafię powiedzieć, skąd pojawiła się wtedy myśl o samotności. Nie wydarzyło się przecież nic, co powinno ją przywołać. Nie było we mnie smutku ani tej szczególnej ciszy, która czasami zaczyna uwierać bardziej niż najgłośniejsza rozmowa. Przeciwnie. Dobrze mi było samej ze sobą, z ciepłym kubkiem trzymanym w dłoniach i widokiem jeziora przed sobą. Być może właśnie dlatego po raz pierwszy tak wyraźnie poczułam, jak ogromna różnica mieści się pomiędzy byciem samemu a samotnością.

Pomyślałam wtedy, że to trochę paradoks naszych czasów. Nigdy wcześniej nie mogliśmy być ze sobą tak blisko, a jednocześnie chyba nigdy kontakt z drugim człowiekiem nie był tak łatwy do zastąpienia jego namiastką. W kilka sekund możemy napisać do kogoś znajdującego się setki kilometrów od nas, zobaczyć, jak spędził poranek, co jadł, gdzie pojechał na weekend i czy miał dobry dzień. Czasami wiemy o sobie mnóstwo rzeczy, a jednak nie wiemy tej jednej, najważniejszej, jak naprawdę czuje się człowiek po drugiej stronie ekranu.